ধনৰ ব্যৱহাৰ | Class 11 Assamese | সত্যনাথ বৰা

Class XI · Assamese · 1st Lesson

ধনৰ ব্যৱহাৰ

✍️ সত্যনাথ বৰা — প্ৰশ্নোত্তৰ সমূহ

📝

(ক) অতি চমু প্ৰশ্ন

মূল্যাংক: ১

১

কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম কি কি?

কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম হ'ল—

১. লাজ ঢকা

২. প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা (অৰ্থাৎ কেৱল জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয় খৰচখিনি কৰা)।

২

অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি?

আয় অনুসৰি খৰচ কৰাই হ'ল অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ।

৩

দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন কেনেকুৱা?

আয় অলপ আৰু খৰচ সৰহ হোৱাটোৱেই দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন।

৪

মানুহৰ ঋণ কেতিয়া হয়?

মানুহৰ ঋণ তেতিয়া হয় যেতিয়া তেওঁ নিজৰ উপাৰ্জনতকৈ বেছি খৰচ কৰে।

৫

কোন প্ৰকাৰৰ খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা?

খুচুৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা, কাৰণ গম নোপোৱাকৈ মানুহৰ অনিষ্ট কৰে।

📖

(খ) চমু প্ৰশ্ন

মূল্যাংক: ২ / ৩

১

ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ কি কি?

ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ হ'ল—

প্ৰথম: ধনেৰে নিজৰ সুখ-সম্পদৰ আহিলা (ভাল খাদ্য, কাপোৰ, ঘৰ আদি) গোটাই লৈ উপভোগ কৰিব পাৰি।

দ্বিতীয়: ধনেৰে বিপদত পৰা লোকক সহায় কৰি বা বিদ্যালয়-চিকিৎসালয় আদি স্থাপন কৰি জনকল্যাণমূলক কাম কৰিব পাৰি।

২

কৃপণ লোকে আন মানুহে ধন খৰচ কৰিলে কিয় সহিব নোৱাৰে?

কৃপণ লোকৰ বিবেচনাত ধনৰ মূল্য কামতকৈ বহু বেছি। তেওঁলোকৰ মতে ধন খৰচ কৰাটো এটা অপব্যয় বা উদ্ভণ্ডালি। সেয়েহে আনে কোনো সৎ কামত বা উৎসৱত ধন ভাঙিলে তেওঁলোকে সহ্য কৰিব নোৱাৰে আৰু নানা আসোঁৱাহ দেখুৱাই বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰে।

৩

লেখকৰ মতে কোন দুটা বৃত্তি ফলিওৱাৰ বাবে অলপ ধন লাগে?

লেখকৰ মতে—

১. সজ বৃত্তি (যেনে— দয়া)

২. অসজ বৃত্তি (যেনে— অহংকাৰ বা লোভ)

এই দুয়োটা বৃত্তি চৰিতাৰ্থ কৰিবৰ বাবে অলপ হ'লেও ধনৰ প্ৰয়োজন হয়।

৪

কি দুটা কাৰণত মানুহে কৃপণালি কৰে?

মানুহে মূলতঃ দুটা কাৰণত কৃপণালি কৰে—

i. পৃথিৱীত বহুত ধন এৰি গৈ এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ বাবে।

ii. সন্তান-সন্ততিৰ বাবে এটা অক্ষয় ধনৰ ভাণ্ডাৰ বান্ধি থৈ যাবৰ বাবে।

৫

কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য দুটা লিখা।

কৃপণ: কৃপণে ধন খৰচ কৰিবলৈ টান পায় আৰু কেৱল সঞ্চয় কৰাতহে ব্যস্ত থাকে।

ধোঁৱাখুলীয়া: ধোঁৱাখুলীয়াই আয়-ব্যয়ৰ হিচাপ নাৰাখি অবাবত সৰহকৈ খৰচ কৰি ধন ক্ষয় কৰে।

📜

(গ) দীঘল প্ৰশ্ন

মূল্যাংক: ৪ / ৫

১

অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাৰ কৌশল সম্পৰ্কে কেনে ধাৰণা কৰে লিখা।

লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে, অশিক্ষিত বা সামান্য শ্ৰেণীৰ মানুহৰ মাজত ধনৰ ব্যৱহাৰক লৈ এক ভুল ধাৰণা প্ৰচলিত আছে। তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত যি মানুহে ধুমধামকৈ বা অপব্যয়ীভাৱে ধন খৰচ কৰিব পাৰে, তেৱেই প্ৰকৃত 'বৰলোক'।

তেওঁলোকে ধন খৰচ কৰাটোক এক 'মহতালি'ৰ কাম বুলি গণ্য কৰে। আনকি কোনো চোৰে চুৰ কৰি অনা ধন খৰচ কৰিলেও তেওঁলোকৰ চকুত চমক লাগে।

এনে নিৰ্বোধ মানুহে ধনী লোকক ঈশ্বৰৰ দৰে জ্ঞান কৰে। তেওঁলোকৰ মান-অপমান বা ভাল-বেয়াৰ কোনো বোধ নাথাকে। তেওঁলোকে ধনীৰ অত্যাচাৰক 'প্ৰতাপ', কুকৰ্মক 'ধেমালি' আৰু মাৰ-কিলক 'আদৰ' বুলি ভাবে।

কেৱল এনে এচাম নিৰ্বোধ মানুহৰ প্ৰশংসা পাবলৈ যিসকলে নিজৰ হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই অযুগুত খৰচ কৰে, তেওঁলোকক লেখকে 'আও নিৰ্বোধ' বুলি অভিহিত কৰিছে।

২

অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকৰ জীৱন প্ৰণালী কেনেকুৱা হয় আলোচনা কৰা।

লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে এচাম কৃপণ লোক আছে যাৰ সজ বৃত্তিবোৰ মৰি গ'লেও অসজ বৃত্তিবোৰ অতি প্ৰবল থাকে। এই শ্ৰেণীৰ লোকে নিজৰ ধন খৰচ নকৰাকৈ আনৰ খৰচত নিজৰ কামনা-বাসনা পূৰণ কৰিবলৈ সদায় যত্ন কৰে।

তেওঁলোকৰ জীৱন প্ৰণালী অতি অদ্ভুত — নিজৰ ঘৰত তেওঁলোকে অতি সাধাৰণ শাক-ভাত খাই দিন কটায় যদিও লোকৰ ঘৰত সদায় উপাদেয় খাদ্য বা পঞ্চব্যঞ্জন বিচাৰে।

নিজৰ কামত তেওঁলোকে কষ্ট কৰি খোজকাঢ়ি দূৰৈৰ বাট অতিক্ৰম কৰে, কিন্তু আনৰ কাম হ'লে বাহন অবিহনে এখোজো লৰিব নোখোজে।

এনে লোকে নিজৰ প্ৰকৃত অৱস্থা লুকুৱাই ৰাখিবলৈ সমাজত মিছা ডাবি বা ফিতাহি মাৰি ফুৰে। তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰৰ ভগা খাটক 'পালেং' বা ফটা কঁথাক 'নিহালি' বুলি পৰিচয় দি কৃপণালিৰ ঢাকোন দিব বিচাৰে। মুঠতে তেওঁলোকৰ বাহিৰৰ ফালটো চকুত লগা হ'লেও ভিতৰৰ ফালটো অতিশয় কুন্ধচ আৰু স্বাৰ্থপৰতাৰে ভৰা।

৩

মানুহে ঋণক পাপৰ লগত কিয় তুলনা কৰে লিখা।

লেখক সত্যনাথ বৰাই ঋণক পাপ আৰু ব্যাধি অৰ্থাৎ বেমাৰৰ লগত তুলনা কৰিছে।

এজন পপীয়া মানুহে যিদৰে সমাজত লাঞ্ছনা ভোগ কৰে আৰু গৰিহণা পায়, এজন ঋণী মানুহেও সমাজত নিজৰ মান-মৰ্যাদা হেৰুৱাই থকা-সৰকা হ'বলগীয়া হয়। পাপে মানুহৰ মানসিক শান্তি হৰণ কৰাৰ দৰে ঋণৰ বোজাইও মানুহক সদায় চিন্তাগ্ৰস্ত কৰি ৰাখে।

ঋণক ব্যাধিৰ লগত তুলনা কৰাৰ কাৰণ হ'ল — ব্যাধিয়ে যিদৰে মানুহৰ তেজ-মাংস ক্ষয় কৰি শৰীৰটো দুৰ্বল কৰে, ঋণেও তেনেদৰে মানুহৰ আৰ্থিক অৱস্থা ক্ৰমান্বয়ে ক্ষয় কৰি নিঃশেষ কৰি পেলায়।

তদুপৰি, ধাৰ কৰি অনা ধন কষ্ট নোহোৱাকৈ পোৱা যায় বাবে ঋণী মানুহে তাক অতি বেপৰোৱাভাৱে খৰচ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ অধিক ঋণত পোত গৈ জীৱনটো ধ্বংসৰ ফালে ঠেলি দিয়ে। এই সকলোবোৰ কাৰণতে ঋণক পাপ বুলি কোৱা হয়।

৪

লেখকৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা সম্বন্ধে আলোচনা কৰা।

লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে, যি মানুহে ধন থাকোঁতেও তাৰ উচিত ব্যৱহাৰ নকৰে, তেৱেই আচলতে কৃপণ।

লেখকৰ দৃষ্টিত কৃপণ এজন ধনৱন্ত হৈও দৰিদ্ৰৰ সমান, কাৰণ তেওঁ ধনৰ পৰা পাবলগীয়া কোনো সুখ উপভোগ কৰিব নোৱাৰে। কৃপণৰ বাবে ধন কোনো কামত লগোৱা আহিলা নহয়, বৰঞ্চ ল'ৰাই খেলা 'খোলাকটি'ৰ দৰে এক অসাৰ বস্তুহে।

তেওঁলোকে নিজৰ স্বাস্থ্য বা ল'ৰা-ছোৱালীৰ প্ৰয়োজনীয় চাহিদা পূৰণ কৰিবলৈও ধন খৰচ নকৰে। কৃপণ লোকৰ বাবে উত্তম ভোজন মানেই 'খক' আৰু লোকৰ উপকাৰৰ অৰ্থে ধন খৰচ কৰাটো এক 'অত্যাচাৰ' স্বৰূপ।

যি মানুহে চকুৰে দৰ্শন আৰু ভৰিৰে বুলন কাম নকৰে তেওঁৰ যেনেকৈ সেই ইন্দ্ৰিয় থকাৰ কোনো মূল্য নাই, ঠিক তেনেদৰে ধনেৰে কাৰ্য নকৰা কৃপণ এজনো প্ৰকৃততে নিধনী বা দৰিদ্ৰৰ বাহিৰে আন একো নহয়।

৫

"ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ।" — ব্যাখ্যা কৰা।

❝ ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ। ❞

উক্ত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ সাহিত্য সৌৰভ অন্তৰ্গত বিশিষ্ট গদ্য লেখক সত্যনাথ বৰাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'ধনৰ ব্যৱহাৰ' নামৰ প্ৰবন্ধটিৰ পৰা লোৱা হৈছে।

লেখকে ধনৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ বিষয়ে আলোচনা কৰোঁতে এচাম বিশেষ শ্ৰেণীৰ কৃপণ লোকৰ মানসিকতাৰ কথা বুজাবলৈ গৈ এই প্ৰসংগৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

ব্যাখ্যা: সাধাৰণতে মানুহে ধনক সুখ লাভ কৰাৰ এক উপায় বা মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ধনেৰে মানুহে নিজৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু কিনে বা অভাৱ দূৰ কৰি সুখ পায়।

কিন্তু এচাম কৃপণ লোক আছে যিয়ে ধন খৰচ কৰি একো উপভোগ নকৰে। তেওঁলোকৰ বাবে ধন খৰচ কৰাটোৱেই হ'ল আটাইতকৈ ডাঙৰ দুখ। তেওঁলোকে কেৱল ধন সাঁচি থকা আৰু চকুৰে চাই থকাটোৱেই পৰম আনন্দ বুলি গণ্য কৰে।

অৰ্থাৎ, তেনে লোকৰ বাবে ধন সুখ লাভ কৰাৰ 'উপায়' নহয়, বৰঞ্চ জমা হৈ থকা ধনেই তেওঁলোকৰ বাবে 'স্বয়ং সুখ' হৈ পৰে।