Details Axomi

Back Cover

- - -

“ভুল” মাত্ৰ এটা শব্দ নহয়; ই মানুহৰ জীৱনৰ এক গভীৰ ইতিহাস।
এজন মানুহৰ ভুলে পৃথিৱীক পোহৰ দিব পাৰে, যেনেকৈ এডিচনৰ ভুলবোৰে বাল্বৰ জন্ম দিলে।
আন এজনৰ ভুলে এখন সমৃদ্ধিশালী সভ্যতাও ধ্বংস কৰিব পাৰে।

এই কিতাপখনত পাঠকে জানিব —
কেনেকৈ ভুলক ব্যৰ্থতা নহয়, শিক্ষা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব পাৰি।
কেনেকৈ আনৰ ভুলৰ পৰা শিক্ষা লৈ নিজৰ জীৱনৰ পথ সুৰক্ষিত কৰিব পাৰি।

কাৰণ সময় এবাৰ গ’লে সেয়া পুনৰ কেতিয়াও ঘূৰি নাহে।

— অংকুৰদ্বীপ গগৈ

উচৰ্গা পত্ৰ

এই কিতাপখন উচৰ্গা কৰিলোঁ —

সেই সকলো মানুহলৈ,
যিসকলে জীৱনৰ কোনো এটা ভুলৰ বাবে কেতিয়াবা নিজকে দোষী ভাবিছে,
নিজৰ বুকুত দুখ লুকুৱাই আগবাঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছে।

সেইবোৰ মানুহলৈও,
যিসকলে ভুলৰ মাজতেই শিক্ষা বিচাৰি নতুন পথ বিচাৰি পাইছে।

কাৰণ মানুহৰ জীৱনত ভুল হোৱাটো স্বাভাৱিক,
কিন্তু সেই ভুলৰ মাজতেই লুকাই থাকে
নতুন উপলব্ধি, নতুন সাহস আৰু নতুন আৰম্ভণিৰ শক্তি।

আৰু উচৰ্গা কৰিলোঁ মোৰ জীৱনত
মোক শিক্ষা দিয়া সকলো অভিজ্ঞতা আৰু সেই সকলো ভুলক,
যিবোৰে মোক আজিৰ এই মানুহজন কৰি তুলিছে।

— অংকুৰদ্বীপ গগৈ

উচৰ্গা

ভূমিকা

কিতাপৰ ভূমিকা (Preface)

মানুহৰ জীৱন এখন দীঘল পথৰ দৰে। সেই পথত আমি বহু সিদ্ধান্ত লওঁ, বহু কাম কৰোঁ, আৰু কেতিয়াবা সেইবোৰৰ মাজতে ভুলো হয়।

ভুল হ’লে মানুহে সাধাৰণতে দুখ পায়, অনুতাপ কৰে, আৰু নিজকে দোষ দিয়ে। কিন্তু জীৱনৰ এটা গভীৰ সত্য হৈছে — ভুল নকৰাকৈ কোনো মানুহে আগুৱাই যাব নোৱাৰে।

ইতিহাসত আমি বহু উদাহৰণ পাওঁ। কিছুমান ভুলে মানুহক সফলতাৰ শিখৰত উঠিবলৈ সহায় কৰিছে, আন কিছুমান ভুলে সমগ্ৰ সভ্যতাক ধ্বংসৰ দিশে ঠেলি দিছে।

এই কিতাপখন লিখাৰ উদ্দেশ্য হৈছে — ভুলক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে চাবলৈ পাঠকক উৎসাহিত কৰা। যদি মানুহে নিজৰ ভুলৰ পৰা শিক্ষা ল’ব পাৰে, আৰু আনৰ ভুলৰ পৰা উপলব্ধি কৰিব পাৰে, তেন্তে জীৱনৰ বহু বিপদৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিব পাৰে।

আশা কৰোঁ, এই কিতাপখন পাঠকৰ মনত এটা নতুন চিন্তাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিব।

— অংকুৰদ্বীপ

ভূমিকা

অধ্যায় ১

পাতনি: মাত্ৰ তিনিটা আখৰৰ এক গভীৰ কাহিনী

‘ভ’, ‘ু’ (উ-কাৰ) আৰু ‘ল’ — এই তিনিটা আখৰেৰে গঠিত শব্দটো দেখিবলৈ অতি সৰু। কিন্তু এই সৰু শব্দটোৰ মাজতেই লুকাই আছে মানুহৰ জীৱনৰ অগণন কাহিনী, কান্দোন, শিক্ষা আৰু উপলব্ধি।

মানুহৰ জীৱনত যেতিয়া কোনো ভুল ঘটে, সেই মুহূৰ্তত বুকুৰ ভিতৰত এক অদ্ভুত যন্ত্ৰণা জন্ম লয়। কেতিয়াবা সেই ভুলে মানুহক দুখত ডুবাই ৰাখে, আকৌ কেতিয়াবা সেই ভুলেই মানুহক নতুন পথ বিচাৰি আগুৱাই যাবলৈ শিকায়।

এই কাৰণেই কোৱা হয় — পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শিক্ষকজন হ’ল “ভুল”।

এই শিক্ষকজনে কেতিয়াও পাঠশালাত পাঠ নিদিয়ে, কিন্তু জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজত আমাক শিকাই যায়।

কেতিয়াবা ই আমাক কন্দুৱাই, কেতিয়াবা ই আমাক সাহস দিয়ে। কেতিয়াবা ই আমাক ভাঙি পেলায়, আকৌ সেই ভগ্ন অৱস্থাৰ পৰা পুনৰ উঠিবলৈ শক্তিও দিয়ে।

১

অধ্যায় ২

ভুলৰ দুখন ছবি: পোহৰ আৰু অন্ধকাৰ

ভুল সদায় একেই নহয়। মানুহে তাক কেনেকৈ চায়, তাৰ ওপৰতেই ভুলৰ ৰূপ নিৰ্ভৰ কৰে। একেটা ভুলে কেতিয়াবা ইতিহাস সৃষ্টি কৰে, আকৌ কেতিয়াবা ইতিহাস ধ্বংস কৰে।

◆ সৃষ্টিৰ পোহৰ যেতিয়া মানুহে ভুলক পৰাজয় বুলি নেদেখি শিক্ষা বুলি মানি লয়, তেতিয়াই সেই ভুল সফলতাৰ পথ দেখুৱায়। থমাছ আলভা এডিচনে বৈদ্যুতিক বাল্ব আবিষ্কাৰ কৰাৰ আগতে এহেজাৰৰো অধিক বাৰ চেষ্টা কৰিছিল।

“মই ব্যৰ্থ হোৱা নাই; মই কেৱল এহেজাৰটা উপায় জানিলোঁ যিবোৰে কাম নকৰে।”

◆ ধ্বংসৰ অন্ধকাৰ গ্ৰীক পুৰাণত ট্ৰয় নামৰ এখন সমৃদ্ধিশালী চহৰৰ কথা উল্লেখ আছে। শত্ৰুৰ সৈন্যই এটা বিশাল কাঠৰ ঘোঁৰা উপহাৰ হিচাপে এৰি থৈ গৈছিল। ট্ৰয় নগৰৰ বাসীসকলে সেইটো বিজয়ৰ উপহাৰ বুলি ভাবি চহৰৰ ভিতৰলৈ লৈ গ’ল — আৰু এটা মাত্ৰ ভুল সিদ্ধান্তে সেই শক্তিশালী চহৰখন ধ্বংস কৰি পেলালে।

২

অধ্যায় ৩

ভুলৰ শ্ৰেণীবিভাজন আৰু ইয়াৰ শিক্ষা

মানুহে ভুল কৰে। কিন্তু সেই ভুলবোৰ সকলো একে নহয়। সাধাৰণতে ভুল দুটা ধৰণৰ হয়।

◆ জানি-বুজি কৰা ভুল কেতিয়াবা আমি জানিও ভুল কৰোঁ। অহংকাৰ, আৱেগ, জিদ বা হঠকাৰিতাৰ বাবে আমি কেতিয়াবা সঠিক পথ এৰি ভুল পথত খোজ দিওঁ। এই ধৰণৰ ভুলৰ পৰিণাম প্ৰায়েই ভয়ংকৰ হয়, কাৰণ সেই ভুলৰ আগতেই আমি সতৰ্ক হোৱাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ।

◆ অজানিতে হোৱা ভুল অভিজ্ঞতাৰ অভাৱ, জ্ঞানৰ অভাৱ বা পৰিস্থিতিৰ বাবে এনে ভুল ঘটে। এই ধৰণৰ ভুলক ব্যৰ্থতা বুলি কোৱাতকৈ “শিকণৰ পথ” বুলি কোৱাটোৱেই অধিক যুক্তিসংগত। কাৰণ এই ভুলবোৰে মানুহক ধীৰে ধীৰে অভিজ্ঞ কৰি তোলে।

৩

অধ্যায় ৪

সময় আৰু ভুলৰ সম্পৰ্ক

জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যবান বস্তুটো হৈছে সময়। সময় কাৰো বাবে ৰৈ নাথাকে।

কেতিয়াবা আমি এটা ভুল সিদ্ধান্ত লওঁ। তাৰ পাছত সেই ভুলটো শুধৰাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। হয়তো ভুলটো শুধৰাবও পাৰোঁ। কিন্তু সেই ভুল শুধৰোৱাৰ মাজত যি সময় পাৰ হৈ যায়, সেই সময়খিনি কেতিয়াও পুনৰ ঘূৰি নাহে।

বহু সময়ত মানুহে ভুল কৰাৰ পাছত অনুতাপ কৰে। কিন্তু তেতিয়ালৈ সময়ৰ সোঁতে জীৱন বহু দূৰ আগুৱাই গৈ থাকে।

সেয়েহে ভুলৰ ফলত হেৰুৱা সময়খিনি বহু সময়ত জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ক্ষতি হৈ পৰে।

৪

অধ্যায় ৫

প্ৰকৃত বুদ্ধিমত্তা: আনৰ ভুলৰ পৰা শিক্ষা

আমি সাধাৰণতে কওঁ — ভুল এজন শিক্ষক। কিন্তু আচলতে আটাইতকৈ বুদ্ধিমান মানুহজন সেইজন, যিজনে নিজৰ ভুলৰ আগতেই আনৰ ভুলৰ পৰা শিক্ষা ল’ব পাৰে।

জীৱনটো ইমান দীঘল নহয় যে মানুহে প্ৰতিটো ভুল নিজে কৰি কৰি শিকি থাকিব। অন্যৰ অভিজ্ঞতা, ইতিহাসৰ ঘটনা আৰু আগতে হোৱা ভুলবোৰৰ পৰা শিক্ষা ল’ব পাৰিলে মানুহে বহু বিপদৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিব পাৰে।

সেয়েহে বুদ্ধিমানৰ কাম হৈছে —
ভুলৰ পৰা পলায়ন কৰা নহয়,
ভুলৰ পৰা শিক্ষা লৈ নিজৰ পথ সঠিক কৰা।

৫

অধ্যায় ৬

সামৰণি: ভুলৰ পৰা উত্তৰণৰ পথ

জীৱনত ভুল হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু সেই ভুলে মানুহক কিমান দূৰ লৈ যাব, সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে মানুহে তাক কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰে তাৰ ওপৰত।

যিদিনা মানুহে ভুলৰ মাজত “বিফলতা”ৰ সলনি “শিক্ষা” বিচাৰি পাব, সেইদিনাই তাৰ জীৱন উন্নতিৰ নতুন পথত আগুৱাই যাব।

ভুল হ’লে হতাশ নহ’ব লাগে।
প্ৰথমে তাক স্বীকাৰ কৰাৰ সাহস দেখুৱাব লাগে।
তাৰ পাছত সেই ভুলটো বিশ্লেষণ কৰি আগৰ পথটো সংশোধন কৰিব লাগে।

“ “ভুলটো কেতিয়াবা সৰু হ’ব পাৰে, কিন্তু সেই সৰু ভুলে কৰা আঘাত কেতিয়াবা ইমান গভীৰ হয় যে তাক সময়েও মচিব নোৱাৰে।”

৬ — অংকুৰদ্বীপ গগৈ

লেখকৰ পৰিচয়

অংকুৰদ্বীপ গগৈ

অংকুৰদ্বীপ গগৈ অসমৰ এজন নবীন চিন্তাশীল লেখক আৰু শিক্ষামূলক বিষয়বস্তু সৃষ্টিকৰ্তা। তেওঁ সমাজ, শিক্ষা আৰু জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত চিন্তা কৰি লিখিবলৈ ভাল পায়।

তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে শিক্ষা কেৱল পাঠ্যপুথিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়; জীৱনৰ অভিজ্ঞতা, ভুল আৰু উপলব্ধিৰ মাজতো গভীৰ শিক্ষা লুকাই থাকে।

শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰাৰ লগতে তেওঁ ডিজিটেল মাধ্যমৰ জৰিয়তে বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক সহায় কৰি আহিছে।

তেওঁৰ এই কিতাপ “তিনিটা আখৰৰ ইতিহাস: ভুল” মূলতঃ জীৱনৰ এক গভীৰ সত্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা হৈছে — যে ভুল কেৱল ব্যৰ্থতা নহয়, সেয়া মানুহক নতুন উপলব্ধি আৰু উন্নতিৰ পথ দেখুৱাবও পাৰে।

লেখক পৰিচয়

কভাৰ | ১/১১